Welcome to my Gallery: Inspirell Art

ik gaf geen kik
toen ik werd geboren
er was niemand om mij te horen
ijzig stil was ik

ik riep om jou
ik riep om haar
die mij had gebaard
mijn moeder, mijn vrouw

ik riep tussen de mensen
liep tegen muren
van ongeduldige uren
en ontevreden wensen

ik riep het water rond
't gebaarde terug in golven
ik raakte bedolven
onder 'n schuimend plafond

ik riep boven op de berg
omringd door duizend stemmen
onmogelijk af te remmen
stolde 't in mijn merg

soms hoorde ik mijn naam
door niemand uitgesproken
in mijn schedel spoken
door een zolderraam

ik riep in de woestijn
waar niemand mij kon horen
alleen en haast verloren
moest ik hier toch zijn

ik riep voorbij de velden
tot waar de sterren wolken
en de wortel-volken
mijn eerste dagen telden

ik riep en hoorde roepen hier
met gekromde rug stond ik
in stille schoonheid vond ik
mijn Sirius en Lier

deuren van sneeuw in de zon
vlochten handen van goud
een wiegende wind zoet en blauw
dat mijn hart verbond

"we hebben je nooit verlaten
we waren altijd om je heen
hielden je op de been
en ook in de gaten ..

nu zijn de gordijnen opgetrokken
en het stof is neergedaald
weet dat je 't hebt gehaald
al zit je nog wat na te schokken ..

laat nu je schouders hangen
zet je niet meer schrap
wij zijn naast je bij elke stap
nu jij ons kunt ontvangen"

Author
Inspirell
Visits
476
Rating score
no rating
Rate this photo